قبل از اینکه ایلا کمار به فکر ساخت فناوری بیفتد، سوال متفاوتی می‌پرسد: فناوری در چه بستری عمل خواهد کرد و چه کسانی باید در طراحی آن مشارکت داشته باشند؟ برای کمار، نوآوری معنادار نتیجه کار مهندسان یا طراحان منزوی نیست. بلکه او معتقد است بهترین نوآوری‌ها زمانی پدید می‌آیند که افرادی که از یک فناوری سود می‌برند، از همان ابتدا به خلق آن کمک کنند. این فلسفه راهنمای تحقیقات او در گروه Lifelong Kindergarten بوده است، جایی که او همراه با جوانانی که تجربه‌ی آسیب‌های دوران کودکی را داشته‌اند، به‌ویژه کسانی که در سیستم رفاه کودکان دخیل بوده‌اند، همکاری می‌کند تا نحوه حمایت فناوری از التیام، ارتباط و استقلال را دوباره تصور کند. کمار می‌گوید: «من واقعاً فکر می‌کنم طراحی مبتنی بر جامعه تنها راهی است که می‌توانیم فناوری‌هایی بسازیم که نیازها، موانع، فرهنگ‌ها و نگرانی‌های جوامع را در نظر بگیرند. این تنها راه ساخت فناوری پایدار و تاثیرگذار مثبت است.» امروز کمار در حال آماده‌سازی برای ورود به سال ششم و نهایی دکترای خود است. اما وقتی او در سال 2021 به MIT آمد، تصور می‌کرد فقط تا زمانی که مدرک کارشناسی ارشد خود را بگیرد، در آنجا بماند. با این حال، کمار به‌سرعت عاشق کارش شد و تصمیم گرفت در MIT بماند و دکترای خود را ادامه دهد. قبل از تحصیلات تکمیلی، کمار در فیلادلفیا بزرگ شد، به دانشگاه پنسیلوانیا رفت و روی چندین پروژه در تقاطع فناوری و ... کار کرد.