چگونه یک پروژه تحقیقاتی ام‌آی‌تی به یک زبان برنامه‌نویسی جهانی تبدیل شد.
همه چیز با چند ایمیل پرخاشگرانه شروع شد. در سال ۲۰۰۹، گروهی از محققان نارضایتی خود را از زبان‌های برنامه‌نویسی طراحی‌شده برای کمک به دانشمندان و سایر پژوهشگران جهت انجام محاسبات ریاضی پیچیده و شبیه‌سازی‌های آماری بدون نیاز به یادگیری کدنویسی ابراز کردند. این زبان‌ها سفت و سخت و کند بودند. اگر دانشمندی چیزی می‌ساخت که واقعاً کار می‌کرد، مجبور بود کل برنامه را با زبانی دیگر بازنویسی کند تا بتواند آن را سریع‌تر اجرا کند.
این ایمیل‌ها به یک پروژه تحقیقاتی در MIT تبدیل شد که مأموریت آن ساخت یک زبان برنامه‌نویسی آسان برای استفاده و با عملکرد بالا به نام Julia بود. جولیا برای تحقیق علمی، تجزیه و تحلیل داده‌ها و مدل‌سازی سیستم‌های پیچیده مانند موتورهای جت، داروها، بازارهای مالی و ربات‌ها (فقط چند مثال) طراحی شده است.
آن پروژه تحقیقاتی به یک آزمایشگاه در MIT تبدیل شد و آن آزمایشگاه به شرکت JuliaHub. در طول این مسیر، جولیا طرفداران وفاداری را در میان دانشمندان، مهندسان، ریاضیدانان و دیگران به دست آورد. امروزه این زبان رایگان و متن‌باز بیش از ۱ میلیون کاربر دارد که شامل افرادی است که در هزاران شرکت و دانشگاه در سراسر جهان کار می‌کنند.
اغراق چندانی نیست اگر بگوییم جولیا برای مدل‌سازی همه چیز زیر آفتاب، از رفتار اتم‌های کوچک تا نیمه‌هادی‌ها، شبکه‌های عصبی، ماشین‌های مسابقه و هواپیماها استفاده شده است. همچنین از آن برای مطالعه فراتر از خورشید استفاده شده است، با این که ستاره‌شناسان از جولیا برای تصویربرداری از سیاه‌چاله‌ها استفاده می‌کنند.
راز موفقیت جولیا در نحوه کامپایل کردن کد آن نهفته است.