باتری‌های لیتیوم‌یونی در حال حاضر پیشتاز صنایع خودروهای الکتریکی و سیستم‌های ذخیره انرژی هستند، اما حاوی مواد معدنی حیاتی مانند لیتیوم، کبالت، نیکل و گرافیت می‌باشند که به دلیل اهمیت اقتصادی و امنیت ملی، در برابر اختلالات زنجیره تامین آسیب‌پذیر محسوب می‌شوند. با رشد روزافزون انرژی‌های تجدیدپذیر، زیرساخت‌های برقی‌سازی شده و فناوری‌های دیجیتال پرقدرت، نیاز فزاینده‌ای به سیستم‌های ذخیره انرژی کم‌هزینه، با منابع فراوان و قادر به شارژ و تخلیه سریع وجود دارد. این نیاز، از جمله دلایل دیگر، گروهی از محققان مستقر در MIT را تحت رهبری جو لی، استاد مهندسی قدرت در بخش‌های علوم هسته‌ای (NSE) و مهندسی مواد، بر آن داشته تا راهکارهای مکمل ذخیره انرژی را توسعه دهند. این تیم به‌طور خاص به دنبال باتری‌های سدیم-فلزی است که دارای ویژگی‌های جذابی هستند. سدیم حدود 1000 برابر لیتیوم فراوان تر و به ازای هر پوند، تقریبا یک صدم قیمت آن است. با این حال، چالش اصلی این است که فلز سدیم بسیار واکنش‌پذیر است و دستیابی به پایداری طولانی‌مدت و چرخه سریع را برای این باتری‌ها دشوار می‌کند. مقاله جدیدی در مجله Joule – که توسط 15 عضو تیم MIT نوشته شده و این هفته به‌صورت آنلاین منتشر شد – نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با یافتن الکترولیت مناسب، بر این معضل غلبه کرد.