پیش از ظهور ذخیره‌سازی داده‌های علمی و همکاری از طریق فضای ابری، محققان پزشکی برای دستیابی به پیشرفت‌های تحقیقاتی در حوزه سلامت با موانع قابل توجهی در زمینه همکاری و جمع‌آوری داده‌های کلینیکی کلیدی مواجه بودند. داده‌ها در جزیره‌های جداگانه نگهداری می‌شدند و توزیع آن‌ها دشوار بود، بنابراین پژوهشگران چاره‌ای جز جمع‌آوری خود داده‌ها نداشتند. این امر نه تنها هزینه‌های تحقیق را افزایش می‌داد، بلکه مقایسه یافته‌ها در میان مجموعه‌های داده‌ای مختلف را نیز با چالش مواجه می‌کرد.

در سال 1975، محققانی که در MIT و بیمارستان Beth Israel در بوستون به مطالعه آریتمی‌ها می‌پرداختند، راهی دیگر را تصور کردند: این تیم شروع به جمع‌آوری و دیجیتالی‌سازی رکوردهای الکتروکاردیوگرام با هدف مطالعه آن‌ها و همچنین در دسترس قرار دادن آن‌ها برای جامعه تحقیقاتی گسترده‌تر کرد.

این تیم برای این فرآیند کامپیوترهای خود را ساخت، نوارها را به دقت یک به یک تکثیر کرد و بیش از 100000 حاشیه نویسی برای رکوردها ایجاد کرد. این فرآیند سال‌ها طول کشید، اما تا تابستان 1980، نوارها بالاخره آماده شدند. این تیم در ابتدا فکر می‌کرد ابزارشان به کمتر از دوازده گروه دانشگاهی و صنعتی خواهد رسید. اما علاقه همچنان سرازیر می‌شد. در طول دهه بعد، آن‌ها حدود 100 نسخه را از طریق پست ارسال کردند.

در نهایت، این داده‌ها به اولین پایگاه داده پلتفرم جهانی PhysioNet تبدیل شدند - که در سال 1999 در برنامه هاروارد-MIT در علوم و فناوری بهداشت تاسیس شد - به عنوان یک مخزن داده‌های بالینی برای سیگنال‌های فیزیولوژیکی پیچیده. در آن زمان، این نوع اشتراک‌گذاری داده‌ها، که ممکن است امروزه بدیهی به نظر برسد، یک رویکرد کاملاً نوآورانه بود.