شکاف امنیتی عامل‌ها: ۵۴ درصد از شرکت‌ها قبلاً یک حادثه مربوط به عامل هوش مصنوعی داشته‌اند و اکثر آن‌ها هنوز به عامل‌ها اجازه می‌دهند اعتبارنامه‌ها را به اشتراک بگذارند.

در میان 107 شرکت، به عامل‌های هوش مصنوعی دسترسی واقعی به سیستم‌ها و داده‌ها داده می‌شود، در حالی که کنترل‌های طراحی‌شده برای محدود کردن آن‌ها عقب مانده‌اند. بیش از نیمی از شرکت‌ها قبلاً یک حادثه امنیتی تأییدشده یا یک خطر قریب‌الوقوع را تجربه کرده‌اند؛ تنها حدود یک‌سوم به هر عامل هوش مصنوعی هویت اختصاصی می‌دهند و بیشتر عوامل هنوز اعتبارنامه‌ها را به اشتراک می‌گذارند؛ و تنها سه از هر ده شرکت، عامل‌های پرخطر خود را ایزوله می‌کنند. پشته امنیتی عمدتاً از ارائه‌دهندگان مدل و ابرمقیاس‌ها قرض گرفته شده است، نه اینکه به‌طور خاص برای عامل‌ها ساخته شده باشد؛ هزینه‌ها بخش ناچیزی از بودجه امنیتی است و شرکت‌ها به‌طور مساوی تقسیم شده‌اند که آیا دفاع‌های آن‌ها با گام پیشی‌گرفتن مهاجمان مجهز به هوش مصنوعی، همگام است یا خیر. نتیجه، شکاف امنیتی عامل‌ها است—عامل‌های خودگردان با سرعتی بیشتر از هویت، جداسازی و کنترل‌های اجرایی مورد نیاز برای مهار آن‌ها در حال گسترش هستند. این موج از تحقیقات VentureBeat Pulse بررسی می‌کند که چگونه شرکت‌ها عامل‌های هوش مصنوعی خود را ایمن می‌کنند: از چه ابزارهایی استفاده می‌کنند، چگونه هویت و جداسازی عامل‌ها را مدیریت می‌کنند، چه مشکلاتی قبلاً رخ داده است، چقدر هزینه می‌کنند و آیا معتقدند دفاع‌های آن‌ها با مهاجمان مجهز به هوش مصنوعی همگام است یا خیر. یافته اصلی، شکاف امنیتی عامل‌ها است—فاصله بین خودمختاری که شرکت‌ها به عامل‌های خود می‌دهند و کنترل‌های موجود برای مهار آن‌ها. بیش از نیمی از سازمان‌ها (54%) قبلاً یک حادثه امنیتی تأییدشده (18%) یا یک خطر قریب‌الوقوع که قبل از ایجاد آسیب متوقف شد (36%) را تجربه کرده‌اند. ضعف ساختاری زیر این اعداد، هویت است: تنها حدود یک‌سوم (32%)