چگونه هوش مصنوعی می‌تواند از پشت صفحه نمایش خارج شده و به چیزی قابل لمس و تعامل تبدیل شود؟ این سوال، بنیان درس 4.043/4.044 (هوش تعاملی) در MIT بود؛ دوره‌ای متمرکز بر طراحی یک دسته جدید از اشیاء تعاملی مبتنی بر هوش مصنوعی. این اشیاء که با عنوان "اشیاء زبان بزرگ" (LLOs) شناخته می‌شوند، رابط‌های فیزیکی هستند که مدل‌های زبان بزرگ را به دنیای واقعی گسترش می‌دهند. رفتار آن‌ها می‌تواند به طور خاص برای افراد یا کاربردهای خاص تولید شود و تعاملات آن‌ها می‌تواند از ساده به پیچیده‌تر تکامل یابد - و پشتیبانی معناداری را هم برای کاربران مبتدی و هم متخصص ارائه دهد.

مارسلو کوئلیو، استاد مدعو در دپارتمان معماری MIT که چندین سال است این استودیوی طراحی را تدریس می‌کند و مدیر آزمایشگاه هوش طراحی است، می‌گوید: «به این نتیجه رسیدم که در حالی که این اشکال جدید از هوش قدرتمند هستند، هنوز عمدتاً از دنیای خارج از زبان بی‌اطلاع هستند.» آن‌ها فاقد درک لحظه‌ای و متنی از محیط فیزیکی، تجربیات بدنی و روابط اجتماعی برای اینکه واقعاً هوشمند باشند، هستند. در مقابل، LLOها از نظر فیزیکی در موقعیت قرار دارند و در زمان واقعی با محیط فیزیکی خود تعامل دارند. این دوره تلاشی برای پر کردن این شکاف و توسعه یک رشته طراحی جدید برای عصر هوش مصنوعی است.»

با توجه به تکلیف طراحی یک دستگاه تعاملی که مایل به داشتن آن در زندگی خود هستند، دانشجویان جیکوب پین و آیا محمود بر روی...