حریم خصوصی بیمار به چه منظوری است؟ سوگند بقراط، که یکی از قدیمی‌ترین و شناخته‌شده‌ترین متون اخلاق پزشکی در جهان به شمار می‌رود، می‌گوید: «هر آنچه در زندگی بیمارانم ببینم یا بشنوم، چه در ارتباط با عمل حرفه‌ای‌ام باشد و چه نباشد، که نباید بیرون از آن گفته شود، مخفی نگه می‌دارم، زیرا همه این چیزها را خصوصی می‌دانم.»

در عصری که حریم خصوصی به طور فزاینده‌ای کمیاب شده و الگوریتم‌های داده‌خوار و حملات سایبری رو به افزایش هستند، پزشکی یکی از معدود حوزه‌هایی است که محرمانگی همچنان در عمل مرکزی است و به بیماران امکان می‌دهد تا اطلاعات حساس خود را با پزشکان خود در میان بگذارند.

اما مقاله‌ای که توسط محققان MIT به طور مشترک نوشته شده، بررسی می‌کند که چگونه مدل‌های هوش مصنوعی آموزش‌دیده بر روی سوابق الکترونیکی سلامت (EHR) بدون هویت، می‌توانند اطلاعات خاص بیمار را به خاطر بسپارند. این تحقیق که اخیراً در کنفرانس سیستم‌های پردازش اطلاعات عصبی (NeurIPS) 2025 ارائه شد، یک روش آزمایشی دقیق را برای اطمینان از اینکه درخواست‌های هدفمند نمی‌توانند اطلاعات را فاش کنند، توصیه می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که نشت اطلاعات باید در یک زمینه مراقبت‌های بهداشتی ارزیابی شود تا مشخص شود که آیا به طور معناداری حریم خصوصی بیمار را به خطر می‌اندازد یا خیر.

مدل‌های پایه آموزش‌دیده بر روی سوابق الکترونیکی سلامت، به طور معمول باید دانش را تعمیم دهند تا پیش‌بینی‌های بهتری انجام دهند و از بسیاری از سوابق بیمار استفاده کنند. اما در «به خاطر سپردن»، مدل از یک سابقه بیمار واحد برای ارائه خروجی خود استفاده می‌کند که می‌تواند حریم خصوصی بیمار را نقض کند. قابل توجه است که مدل‌های پایه از قبل برای...