اگر راهی برای حل یکی از بزرگترین موانع استفاده از انرژی هسته‌ای – دفع زباله‌های هسته‌ای با سطح رادیواکتیویته بالا (HLW) – وجود داشت چه می‌شد؟ داورن سارسنبایف، دانشجوی سال سوم دکتری در دپارتمان علوم و مهندسی هسته‌ای MIT، در حال بررسی این چالش به عنوان بخشی از تحقیقات خود است. سارسنبایف بر یکی از مشکلات اصلی مربوط به HLW تمرکز دارد: گرمای ناشی از واپاشی زباله‌های رادیواکتیو. ایده اصلی راه حل او استخراج گرما از سوخت مصرف شده است که به طور همزمان دو هدف را برآورده می‌کند: به دست آوردن انرژی بیشتر از یک منبع بدون کربن و کاهش چالش‌های مرتبط با ذخیره و جابجایی HLW. سارسنبایف توضیح می‌دهد: "ارزش انرژی بدون کربن هر سال افزایش می‌یابد و ما می‌خواهیم تا حد امکان از آن استخراج کنیم."

در حالی که مدیریت و دفع ایمن HLW پیشرفت‌های قابل توجهی داشته است، راه‌های خلاقانه‌تری برای مدیریت یا بهره‌برداری از این زباله‌ها وجود دارد. چنین اقدامی به ویژه برای پذیرش عمومی انرژی هسته‌ای مهم خواهد بود. سارسنبایف می‌گوید: "ما در حال بازنگری مشکل زباله‌های هسته‌ای هستیم و آن را از یک بدهی به یک منبع انرژی تبدیل می‌کنیم."

سارسنبایف خود نیز مجبور شد در نحوه درک خود از انرژی هسته‌ای بازنگری کند. او که در آلماتی، بزرگترین شهر قزاقستان بزرگ شده است، شاهد آسیب‌های ناشی از آزمایش‌های هسته‌ای دوران شوروی بوده است. این مسئله تاثیر عمیقی بر آگاهی عمومی داشته است. کشوری که زمانی بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود، هنوز با میراث آزمایش‌های هسته‌ای خود دست و پنجه نرم می‌کند.