پرسش و پاسخ: چگونه هوش مصنوعی به مدلسازی ذهن آشفته‌ی انسان پرداخت.
مدل‌های هوش مصنوعی مولد ریشه در ایده‌های مهندسان اواسط قرن بیستم دارند که معتقد بودند مقداری بی‌منطقی برای ماشینی که بتواند مانند انسان فکر کند ضروری است. بنجامین لیندکویست، استادیار بخش تاریخ MIT که دارای موقعیت مشترک در کالج شوارتزمن کامپیوتر MIT با بخش مهندسی برق و علوم کامپیوتر (EECS) است و محقق اصلی در آزمایشگاه اطلاعات و سیستم‌های تصمیم‌گیری است، این موضوع را مطرح می‌کند.
لیندکویست در مقاله‌ای جدید که در مجله Past and Present منتشر شده، می‌نویسد که این پیشگامان هوش مصنوعی عمداً تصادف را به الگوریتم‌هایی تزریق می‌کردند که برای حل قطعی مسائل طراحی شده بودند. او در این مقاله ریشه اصلی توهمات هوش مصنوعی را به این تحقیقات اولیه نسبت می‌دهد و پیشنهاد می‌کند که در تلاش برای ساخت ماشین‌هایی که رفتار انسان را تقلید می‌کنند، مصالحه اجتناب‌ناپذیری بین خلاقیت و پیش‌بینی‌پذیری وجود خواهد داشت.
خبرنگار MIT News با لیندکویست در مورد این ایده‌ها صحبت کرد.
پرسش: چرا مهندسان کامپیوتر اولیه معتقد بودند که باید تصادف و بی‌منطقی را به سیستم‌های هوش مصنوعی طراحی شده برای منطق و محاسبه تزریق کنند؟
پاسخ: تاریخچه طولانی از بسیاری از چهره‌ها در دنیای علم و هنر وجود دارد که تئوری‌پردازی می‌کنند که شانس نقش مهمی در کشف و خلاقیت - در توانایی ایجاد ایده‌ها - ایفا می‌کند. آن‌ها خلاقیت را با جهش‌های غیرمنتظره منطقی یا حتی حالت رویایی که به شما امکان می‌دهد در مورد چیزها از دیدگاه جدیدی فکر کنید، برابر می‌دانستند.