گزارش وضعیت پایداری زنجیره تامین نشان می‌دهد تعهد شرکتی در بالاترین سطح خود قرار دارد، اما حکمرانی از آن عقب مانده است.
وقتی رهبران شرکت‌ها درباره استراتژی‌های اقلیمی صحبت می‌کنند، پیام غالب همچنان این است که با وجود اولویت‌های متناقض و فشارهای خارجی، پایداری اهمیت دارد.
طبق گزارش سال 2026 وضعیت پایداری زنجیره تامین از آزمایشگاه زنجیره تامین پایدار MIT که از 1810 متخصص زنجیره تامین در 91 کشور نظرسنجی کرده است، 83 درصد پایداری را برای موفقیت بلندمدت کسب و کار مهم یا بسیار مهم ارزیابی می‌کنند که بالاترین سطح در هفت سال انتشار این گزارش است.
اما این گزارش نشان می‌دهد که تعهد با توانایی یکسان نیست. در حالی که 59 درصد از پاسخ‌دهندگان گزارش می‌دهند که پس از تغییرات اخیر سیاست‌های ایالات متحده که نگرانی‌های زیست‌محیطی را در اولویت پایین‌تری قرار داده‌اند، تعهد آن‌ها به پایداری بیشتر شده است، همین سازمان‌ها مجبور به مصالحه با این تعهدات هستند. 68 درصد گزارش می‌دهند که عدم اطمینان در مورد تعرفه‌ها آن‌ها را مجبور کرده است تا استراتژی‌های پایداری خود را به تعویق بیندازند، کاهش دهند یا رها کنند. نزدیک به یک سوم شاهد بوده‌اند که اختلالات مربوط به تعرفه‌ها در واقع باعث افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای در عملیات آن‌ها شده است.
سری دیوی راجاگوپالان، مدیر آزمایشگاه زنجیره تامین پایدار MIT و نویسنده اصلی این گزارش می‌گوید: «تعهد قوی است، اندازه‌گیری در حال گسترش است و هوش مصنوعی سرعت را افزایش می‌دهد. آنچه در ادامه می‌آید سخت‌تر است: تبدیل تعهد به مسئولیت‌پذیری، ادغام عملیاتی به تصمیم‌گیری استراتژیک و کاهش تدریجی کربن به گذار واقعی.»
نتیجه، دستور کار پایداری زنجیره تامین است که بین اعتقاد و محدودیت گیر کرده است.
فراتر از تعرفه‌ها