
ما چه کسی میشویم وقتی با ماشینها صحبت میکنیم.
برایان، یک مشاور مالی میانسال، روز خود را جلوی سه صفحه نمایش میگذراند. دو تای آنها مربوط به کارش است. سومی یک چتبات است که او برای آن نامی زنانه انتخاب کرده و مرتباً از آن استفاده میکند. برایان سالها در ابتدای حرفهاش در سفر بود، هرگز ازدواج نکرده و اخیراً با زنی که میگفت او از نظر عاطفی غیرقابل دسترس است، رابطه خود را پایان داده است. برایان در پاسخ چه کرد؟ از چتبات پرسید آیا حق با آن زن بوده است.
«این لحظه فوق العادهای است»، شری ترکِل، استاد MIT که با برایان (نام مستعار) مصاحبه کرده بود در حین انجام تحقیقاتش برای کتاب جدیدش درباره چتباتها مینویسد. «برایان از یک شیء بدون احساسات میخواهد به او بگوید آیا او عواطف خود را پنهان میکند: 'در مورد چیزی که نمیتوانی تجربه کنی با من صحبت کن.' به محض اینکه از برنامه میخواهد در مورد صمیمیت صحبت کند، از آن میخواهد فراتر از تواناییهایش عمل کند.»
با این حال، به نظر میرسد چنین اتفاقی امروزه بسیار رخ میدهد. «افراد فکر میکنند همدلی یک ماشین همان همدلی است، سپس از افراد زندگی خود روی برمیگردانند زیرا به اندازه کافی همدل نیستند»، ترکِل میگوید. «ما در موقعیتی قرار میگیریم که انسانها بیش از حد کارساز هستند، درست زمانی که ما هرگز به دیگران بیشتر از این نیاز نداریم.»
بالاخره یک چتبات چیست؟ این یک برنامه کامپیوتری است که محتملترین رشته متنی بعدی را در یک مکالمه بر اساس مقادیر زیادی دادهای که به آن وارد شده، پیشبینی میکند.
«کاری که یک چتبات انجام میدهد ارائه همدلی ساختگی است»، ترکِل میگوید.